مکالمات یک ساعت وقت اضافه تابستان

-ادم از داشتن به نداشتن میرسه یا از نداشتن به داشتن؟

+هر دوش میشه انگار

-ولی به نظرم فقط از نداشتنه که به داشتن میرسیم

-یا حداقل اینجور به نظرم میاد

-که هروقت یه چیزی را داشتی دیگه همیشه داری حتی اگه دیگه نباشه

+نفهمیدم

-خودمم نمیفهمم

😂😂😂

+ی چیزی رو داری بعد میتونی از دستش بدی

+اینکه واضحه

+ی چیزی رو نداری اینقد میخوای داشته باشیش ک ی ویژگی دیگه پیدا میکنی یعنی ی چیز دیگه بدست میاری

-خب فک میکنم دیگه ممکن نیست از دستش بدی

+چی مثلا

-به نظرم این هستی که از نیستی خلق میشه

-و این دو طرفه نیست

-و نیستی نمیتونه از هستی خلق بشه

+اهان تو داری اول کارو میگی اول خلقت 

من فک کردم ویژگی ادمو میگی

+نظر من ب نظر تو نزدیکه

-خب قابل تعمیمه ینی باید باشه.. دارم همه چی را میگم

-میگم از نداشتنه که ادم به داشتن میرسه

-و یه چیزی را اگه داشته باشه حتی اگه بخواد هم نمیتونه نداشته باشه

+مثال میتونی بزنی

-مثلا یه کتاب میخونی دیگه وقتی خوندی نمیتونی مثل قبلت باشی

-مثلا یه حرفی میشنوی دیگه دکمه ی بک نداره که بشی همون ادم قبل شمیدن اون حرف

+اوهوم

-خب این به طرز احمقانه  ای مسخره است

😐

+چرا

-خب اینجوری پس حق انتخاب چی میشه

-اون اختیاری که میشه وجه تمایز انسان چی میشه

-اینجوری فقط ما با کلی متغیر تصادفی داریم زندگی میکنیم

+بذار من فک کنم

-منظورم اینه که اینجوری شاید ما فقط بتونیم انتخاب کنیم که چی را کی و کجا داشته باشیم ولی حق انتخاب نداشتنش را  پس از داشتنش نداریم

-این مسخره نیست؟

روان است...

از صعود به توچال دو سه روزی میگذره ولی هنوز حس و حالش باهامه. توی مسیر خیلی غر زدم و نق زدم و کلا خیلی بد رفتم بالا و رو قله هم که از سردرد داشتم میمردم ولی توی مسیر هی به خودم میگفتم دوم بیار بروبالا. درسته خسته ای ولی هرچی هم که بشینی اخرش باید بری بالا اینجا هیچ میانبری نداره . حالا اما ترم شروع شده و تکلیف ها جاری است . به هرحال اینارا هم باید تحویل داد . 

عکسها از من| اولی توراه قله بود . دومی شبی که تو پناهگاه گذروندیم :)

خوردسازی از مقدمات کمال است

وقتی یه چیزی به نظر کامل میاد . بزن خوردش کن و بهترش را بساز به این میگن کمال گرایی نه این ادا و اصول هایی که شده لقلقه زبون همه... کسایی که شهامت خورد کردن ندارن هرگز نمیتونن کمال طلب باشن. اونا فقط یه مشت معمولی طلبن.

تعبیر این روزهای دانشگاه

این روزها اولین چیزی که با شنیدن اسم دانشگاه تو ذهنم متبادر میشه یه سکانس از انیمه شهر ارواح هست که یه روح بزرگ و بدبو خودشو میکشونه تا اون مهمانسرا( حمام یا هرچی) جایی که چیهیرو( یا سن که مجبور شد این اسمو بگیره اینجا) نمیدونه چجوری باید از پس این روح بزرگ بدبو بربیاد. گاهی وقتا با خودم فک کمیکنم من میتونم چیهیرو باشم؟ من میتونم اونچه که زیر این روح بزرگ و بدبو پنهان شده را بکشم بیرون و ازش یه میوه ی جادویی بگیرم؟ جواب اینه که نمیدونم ولی باید تلاشمو بکنم. دانشگاه هرروز مسخرره تر و مسخره تر از قبل میشه و بیشتر خودشو به این روح بدبو نزدیک میکنه. انتخاب واحد این ترم مسخره تر از همیشه بود و بسیار متفاوت تر از اونی که فک میکردم برنامم چیده شد و خب من فقط داشتم میخندیدم و حداکثر تلاشمو میکردم که این دانشگاهه مسخره کمترین وقتمو بگیره . سباستین تو که میدونی دانشگاه دیگه شده حداکثر 10% از زندگیم بقیش صرف به معنای واقعی کلمه زندگی کردن میشه.

پ.ن 1: انیمه شهر ارواح( spirited away) را از دست ندید و چندین بار نگاه کنیم :) بی نهایت لذت بخش و پر از معنی

این همون تصویری که از دانشگاه تو ذهنم میاد :)))

و اینم تصویری از چیهیرو :)) 

اگه اخریش باشه این نفسی که اومد . بره و دیگه نیاد...

هفته ی به شددت شلوغی بود . پر از خستگی پر از لهیدگی اما پر از خنده های از ته دل و پر از کار فرهنگی. کل این تابستون را با خودم قرار گذاشته بودم که با یه فکر صبح چشمامو باز کنم و اونم این که اگه امروز روز اخر باشه چیکار قراره بکنم و به شدت تاثیرداشت. به شدت از روزمرگی اومدم بیرون و به شدت توی حرفام صراحت داشتم با اطرافیانم. یه موقع هایی ادم پر از فکر و حرفه ولی حتی نوشتنش هم اروم نمیکنه ادمو میشن پست های منتشر نشده . خوندن وبلاگ های دیگه به ادم راه نشون میده اینکه ادم هرروز درگیر تجربه کردن تجربیات بقیه است. فوق العاده است :)) کلی سوژه خنده دار داشتم که بگم و تعریف کنم اما.... همیشه یه اما هست... 

عکس از من. دمِ پل خواجو

صداقت را ارزان میفروشند

برای اجرای یه برنامه ای این روزهام شلوغه( که خدارا شکر واقعا . تک تک لحظات خستگی فراوانش را شکر میکنم چون بی نهایت لذت بخشه:)) و در راستای کارهای اجرایی همین برنامه دیروز باید میرفتیم دنبال خرید بادکنک به رنگ ها متفاوت و در تعداد زیاد بالاخره از توی خیابون نشاط یه لوازم تولد پیدا کردیم که همه چی داشت و شروع کردیم به انتخاب شون بالاخره تموم شد و اومدیم ک حساب کنیم خب وقتی داریم رو تعداد زیاد خرید میکنیم فروشنده هم یه درصدی تخفیف میده ازش خواستم که فاکتور بنویسه و با تعجب سوالی پرسید که باور نمیکردم ینی وقتی اینو پرسید من چنددقیقه فقط سکوت کردم و داشتم انالیز میکردم که عایا واقعا منظورش از سوال همون چیزیه که من برداشت کردم یا نه که در نهایت با یه لحن " عاغا برو از خدا بترس این سوالا چیه میکنی" جواب دادم. :|

فروشنده محترم (به ظاهر؟ به باطن؟ ) پرسید که : اندازه قیمت اصلی فاکتور کنم ؟ یا با تخفیف فاکتور کنم؟ 

و خب این ینی چی اخه ؟ الان واقعا من اینو بی احترامی به خودم و دوستم ( که باهم داشتیم میگرفتیم) میدونم که ینی چی خب. اندازه همین قدر که پول گرفتی فاکتور بنویس. حالا خودت معلوم نیست چجوری حرام و حلال قاتی میکنی تو حسابات به من ربطی نداره ولی لااقل طرفتو به حرام دعوت نکن دیگه برادر من . پدر من.... اخر و عاقبت نداره. همینه دیگه وقتی همه چی را باهم قاتی میکنیم و تو همین چیزای ساده به هم رحم نمیکنیم و سرهم کلاه میذاریم خب اعتماد و صداقت از بین میره.

(اینایی که الان جمع بستم همه را با خودمم سباستین. حواست هست؟؟)

بعضی چیزهای از دهن افتاده مثلا یا سرمای به جان نشسته

مثلا چایی که میریزی داغ است کمی صبر میکنی تا بشود خورد اما تو این فاصله هزار فکر به مغزت هجوم می اورد و تو به پنجره خیره شده ای و چایی کم کم سرد میشود و از دهن می افتد به اصطلاح و تو همچنان غوطه ور در سیل افکارت هستی که ناگاه زنگ تلفن به صدا درمیاید و تو به خود می ایی میبینی دو ساعت چایی در دست خیره به پنجره بوده ای. تلفن را دست به سر میکنی و چایی را با شوق فراوان میخوری . انگار که سرما به جان چایی نشسته باشد و تو این سرما را به شوق میخوری. بعضی چیزها به اصطلاح از دهن که می افتند طعم بی نظیرتری دارند. مثلا پیتزا را که از دیشب مانده بگذاری در یخچال صبح  به جای قالب پنیر جعبه پیتزا را می کشی بیرون و مینشینی یخ یخ با لذت وصف ناپذیری میخوری . یا مثلا قورمه سبزی مامان که ترشی و اش میزان است را شب از یخچال درمی اوری و یخ یخ میخوری. اینها سباستین لذتشان دو چندان شده است با این سرمایی که به جانشان نشسته است. بعضی چیزها هم مثل همین پیتزا و چایی و قورمه سبزی است مثلا کتاب تست قرابت معنایی کنکور پر از شوق است و پر از نشاط زدن تست های قرابت معنایی با اینکه از کنکورم  دو سالی گذشته و این سرما به جانش نشسته و خوشمزه ترش میکند. میدونی دیگر با عطش و تند تند تست هایش را نمیزنم که بعد بروم به درس دیگری برسم نه. اینبار مینشینم و لقمه به لقمه مزه مزه اش میکند. بعضی افراد هم باید بگذاری از دهن بیوفتند و سرمایی به جانشان بنشیند و بعد بشینی لقمه به لقمه مزه مزه شان کنی بعد میبینی که همه ی غذاها سردشان از گرمشان خوشمزه تر نیست و فقط طیف خاصی از این غذاها ( چیزها و افراد) این ویژگی را دارند بعدا حواست جمع میشود که هوای این از دهن افتاده ها را داشته باشی :) 

خیالی که می نوازد ذهنت را . مشت میزند بر دهانت یا بشنویم از اصفهانی

درِ این دالان چندسانت در چندسانت را که ببندی سباستین .. ذهنت بیشتر قوای پرواز میگیرد. سکوت سنگینی را حکم میکنی بر قلمروی زبان و دهانت و این میشود بهای آزادی بیشتر ذهنت . بیشتر و بیشتر پر میکشد خیالت و تا افق ها پرواز می کند . محمد اصفهانی انگار که از جان من میخواند . غمی اشفته . نمیدانم چه میخواهم بگویم.
بشنویم از محمد اصفهانی -دردگنگ-

این روند عنوان گذاری پست ها را از رادیو پای(telegram.me/PIERADIO) گرفته ام. اگر اهل پادکست هستید بشنویدش. خوب است :) 

وقت هایی که نمیتوانم روی کارهایم تمرکز کنم می ایم اینجا و این پراکندگی های ذهنی را که واریانس و انحراف معیار بسیاااار زیادی هم دارد را مینویسم و میروم گاهی اوقات اصلا از رویش هم نمیخوانم برای همین غلط های تایپی زیاد میبینی سباسیتن .  گاهی حوصله میکنم و میایم اصلاحشان میکنم اما گاهی بیخیالش میشوم تو هم کمی بیخیالی طی کن سباستین . این روز ها زیاد سخت میگیری... مثلا قرار بود کتاب هایم را زود زود تمام کنم اما خب کمی این روزها حوصله به بیش از خواندن چند صفحه نمیرسد .

یک چیزهایی در خاطر ادم میماند که باید تلافی کند یا زنجیره را قطع نکنیم

پیش نوشت1: اینجا میتوانم با احتمال 99درصد بگویم که کسی هویت واقعی مرا نمیداند پس اینکه این پست را مینویسم که جلب توجه کنم و منافعی کسب کنم از اساس تئوری بی بنیادی محسوب میشود.

پیش نوشت2:یک حلقه ی زنجیر طول  بسیار ناچیزی نسبت به کل طول زنجیر دارد ولی ویرانی کل زنجیر وابسته به تک تک حلقه های ناچیز است پس وجود زنجیر به وجود حلقه های ناچیز( یا بخواهیم بهتر بگوییم اندکی بیش از ناچیز) وابسته است.

چند روزی از خوندن این پست لافکادیو میگذشت. امروز در بی آر تی( اتوبوس های تندرو ) خسته و له نشسته بودم و از کلاس ا س ک ر چ و پس از از سر و کله زدن با حدود 50 بچه ی 11 و12 ساله به خونه برمیگشتم . اونقدی خسته بودم که حوصله موزیک گوش دادن را نداشتم و فقط داشتم با گوشی لوپ بازی می کردم. چندتا ایستگاه بعد یه خانومی با یه بچه بقلش سوار شد و بقل من نشست . ایستگاهی که باید پیاده میشدم رسید و اتوبوس خیلی شلوغ بود اگه میخواستم پا شم و پیاده شم چون وضعیت صندلی های اتوبوس طوری بود که اون خانوم با بچه هم باید پا میشد تا من بتونم پیاده شم یه نگاه به وضعیت کردم و بی خیال شدم. گفتم هر موقع اون خانوم پیاده شد منم پیاده میشم و از اونجا دوباره با اتوبوس برمیگردم. همون موقع داشت پست لافکادیو تو ذهنم مرور میشد. اینکه من کار خاصی نکردم فقط نذاشتم زنجیره قطع بشه . شاید اون خانوم هیچوقت نفهمه که من این کارو کردم و اصن حالا کار خاصیم نکردم ولی اگه هر بار که از این موقیعت های کوچیک کوچیک پیش میاد همین پست لافکادیو گوشه ی ذهنم باشه و یادم نره حیلی خوبه. اینکه من هیچوقت قطع کننده زنجیره خوبی نباشم اصن مهم نیست که اندازه اش چقدره. یه زنجیر حلقه های کوچیک داره حلقه های بزرگ هم داره مهم اینکه حلقه ها باشن. 

happysad

عنوان فاقد هرگونه فاصله است . درستش هم همینه. اگه شرایط بده اگه مشکل هست زانو غم بقل گرفتن و غر زدن چیزیو حل نمیکنه. ادم باید یه طور خوشحالی ناراحت باشه . زندگیه دیگه ناراحتی داره غم داره اما باید یه طور خوشحالی غصه خورد . از توی شاعرها فروغ را دوست ندارم . فروغ فرخزاد غمگینه یه جور غمگینی ناراحته برا همین نمیخونمش. اما فریدون فرخزاد را دوس دارم . کسی که سطح اطلاعاتش واقعا بالا بود. نگرش سیاسی و اعتقاداتش را کاری ندارم به من ربطی نداره ولی از اون کسایی بود که به نظرم یه جور خوشحالی غمگین بود. البته به سن منم که قد نمیده از شعر و اهنگاش و کلیپ ها میگم که قبول دارم ناقصه و حالا اصن این یه مثال بود . سباستین منظور حرفمو فهمیدی؟ درگیر مثال نشو جانم . :) خلاصه که سباستین به نظرم یه جور خوشحالی ناراحت بودن خوبه . coldplayهم به نظرم یه جور خوشحالی غمگینه. شل سیلور استاین هم به نظرم از اون ادمای خوشحال غمگین بود . ینی اصن عکس عمو شلبی را که میبینی سبایتسن عمرا از رو عکس تشخیص بدی که شاعر و نویستده کودک باشه ولی واقعا که عمو شلبی خیلی مهربونه . اولین کتابی که ازش خوندم یک زرافه و نصفی بود و از اون به بعد بود که عمو شلبی هم شد برای من از اون عمو های خوشحال ناراحت .